Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Πήγαινε στις κηδείες για το φαγητό!

Για πολλούς είναι δύσκολο να παρευρεθούν σε μία κηδεία. Το πένθος, ο χαμός ενός αγαπημένου προσώπου, το τελευταίο αντίο…Αυτά δεν ισχύουν όμως για έναν άνδρα στη Νέα Ζηλανδία, ο οποίος ήταν τακτικός… θαμώνας των γραφείων κηδειών.
Υπάλληλοι ενός γραφείου ανακάλυψαν ότι ένα από τα άτομα που είχαν έρθει σε μία κηδεία, τους ήταν γνωστό φυσιογνωμικά. Όταν λίγες μέρες αργότερα τον είδαν και σε άλλη κηδεία, κατάλαβαν τι συνέβαινε. Ο άνδρας αυτός πήγαινε σε τουλάχιστον τέσσερις κηδείες την εβδομάδα τους τελευταίους δύο μήνες για έναν πολύ απλό λόγο… το φαγητό!
Ο άνδρας έτρωγε από τον μπουφέ και πολλές φορές έπαιρνε τα περισσεύματα για το σπίτι!
Εφόσον ο άνδρας δεν παρέβαινε κάποιο νόμο, οι υπάλληλοι του γραφείου δεν κάλεσαν την Αστυνομία.
Τον φωτογράφισαν, όμως, και στη συνέχεια έστειλαν τη φωτογραφία τους σε όλα τα γραφεία τελετών της περιοχής τους, για να έχουν οι συνάδελφοί τους, το νου τους!

2 σχόλια:

dromeas είπε...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ!
ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΠΕΙΝΑ!
ΚΑΙ ΕΔΩ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ.
ΣΕ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ, ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ
ΣΧΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΝΕ...
ΤΟΥΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ..ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ
ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΦΑΝΕ,,,ΚΑΛΟ ΤΟΥΣ
ΚΑΝΟΥΜΕ...ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΦΑΓΗΤΟ...ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ...ΣΕ ΛΙΓΟ ΕΚΕΙ ΘΑ ΜΑΣ ΦΘΑΣΟΥΝ ΟΛΟΥΣ..ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ!!
ΧΑΙΡΕΤΩ !!

Black Bedlam είπε...

Λίγο πριν την αστροφεγγιά,καλή σπέρα σου.Που έγινε αυτό; Στη Ν.Ζηλανδία; Καλά εδώ να δεις τι γίνεται. Σε διάφορες εκδηλώσεις. Εκδηλώσεις των Δήμων, σε εκδηλώσεις Γονέων και Κηδεμόνων,
σε συγκεντρώσεις πολιτιστικών συλλόγων .....χαμός σου λέω και κατά πως λέει και η φίλη μας dromeas, να δεις τι έχουμε να δούμε ακόμη.Μόνο που σκέφτομαι ότι πια και οι φορείς και οι δήμοι δεν θα μπορούν να διοργανώνουν πια τέτοιου είδους εκδηλώσεις στο άμεσο μέλλον. Γιαυτό κοιτάτε μπας και φυτέψουμε τίποτε ζαρζαβατικά σε μπαλκόνια και ταράτσες.
Αλήθεια να ρωτήσω,νιώθετε την ανάγκη να ουρλιάξετε να διαμαρτυρηθείτε, να πλακώσετε στο ξύλο κάποιον από αυτούς που θεωρείτε υπεύθυνους; γιατί βρε παιδιά είναι φορές που μου έρχεται να βαρέσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Δεν είναι που θυμώνω τόσο με αυτούς που επιβάλλουν τα μέτρα σε βάρος μας, την δουλειά τους κάνουν και την κάνουν πολύ σωστά και αποτελεσματικά,όσο με εμάς τους ίδιους που το ανεχόμαστε. Μέχρι που μπορεί να φτάσει η ανοχή μας άραγε;