Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Πως φτάσαμε στο ΔΝΤ

Δεν υπάρχει αμφιβολία για το βάθος της καθολικής εθνικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα, με τελικό, θανατηφόρο σύμπτωμα την κρίση δημοσίου χρέους. Είναι όμως επίσης γεγονός ότι υπήρχαν πολλά χαρτιά για να αποφύγει η Ελλάδα να βρεθεί, έστω και την υστάτη, στη θέση που βρέθηκε. Συνεχίζουν μάλιστα, ορισμένα από αυτά να υπάρχουν, αυτό όμως που δεν υπάρχει είναι οι δυνάμεις και τα πρόσωπα να τα χρησιμοποιήσουν.
Η κυβέρνηση Καραμανλή έκλεισε ουσιαστικά τη χώρα σχεδόν την επαύριο της εκλογής της το 2007, στρώνοντας το χαλί για όσα ακολούθησαν. ‘Ηδη, τον Σεπτέμβριο 2009, η Goldman Sachs ετοιμάστηκε και τεχνικά για τον πόλεμο κατά της Ελλάδας, με τη δημιουργία λογαριασμού πονταρίσματος στη χρεωκοπία της στην αγορά CDS. Τη στιγμή που οι Αμερικανοί τραπεζίτες τοποθετούσαν τις τελευταίες δυνάμεις σε θέση επίθεσης, η νέα ελληνική κυβέρνηση αγρόν ηγόραζε.
Αρχισε να προαναγγέλλει διαρκώς μέτρα που δεν εντασσόντουσαν σε κανένα σοβαρό πρόγραμμα εθνικής αναγέννησης, ούτε και εφαρμόσθηκαν, αλλά είχαν πολιτικο-οικονομικά αποσυνθετικά αποτελέσματα (π.χ. φυγή καταθέσεων). Oύτε φυσικά υπήρχε λόγος να επαναληφθούν από τον κ. Παπακωνσταντίνου, οι εξυπνάδες Αλογοσκούφη, προσφέροντας τα πρώτα πυρομαχικά στην επίθεση. Δεν υπήρχε λόγος να χρησιμοποιούνται όροι όπως οικονομία στα όρια της χρεωκοπίας και Τιτανικός.
Η αντιμετώπιση της διαφθοράς έπρεπε να είναι πρώτη προτεραιότητα, και θα υποστήριζε κανείς μια καμπάνια αίφνης για το ξερίζωμά της από τα νοσοκομεία ή για την αποκάλυψη επιτέλους των Υπουργών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που πληρωνόντουσαν από τη Ζήμενς και τόσους άλλους. Δεν ωφέλησε αντίθετα η με ελληνική πρωτοβουλία παγκόσμια παρουσίαση της Ελλάδας ως της πλέον διεφθαρμένης χώρας. ‘Επρεπε, πολύ προτού έλθει στην κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ να έχει βελτιώσει τις ανύπαρκτες έως εχθρικές σχέσεις του με Παρίσι, Βερολίνο, Μόσχα, Πεκίνο, αντί του μονομερούς ατλαντισμού του και της φιλίας με έναν Ερντογάν, που είναι εχθρός και όχι φίλος της Ελλάδας. Θα όφειλε επίσης η Αθήνα να γνωρίζει ότι η Goldman Sachs δεν είναι φιλελληνική τράπεζα, σύμβουλος και συμπαραστάτης, αλλά ο αρχιτέκτονας του πολέμου κατά της χώρας.
Η Σοσιαλιστική Διεθνής θάπρεπε, εδώ και πολύ καιρό, να αναδείξει τον μονεταριστικό παραλογισμό της ευρωζώνης, κάνοντας αντικείμενο πολιτικής καμπάνιας τη ριζική μεταρρύθμισή της, ώστε η ελληνική κρίση να γίνει ευρωπαϊκή και όχι το αντίστροφο. Παραμένει ακατανόητο γιατί δεν θελήσαμε να διευρύνουμε τις πηγές δανεισμού σε Κίνα και Ρωσία, γιατί δεν χρησιμοποίησε ως διαπραγματευτικό χαρτί την απειλή στάσης πληρωμών και τη γεωπολιτική θέση της χώρας, γιατί στο τέλος τέλος δεν ολοκληρώσαμε τις διαπραγματεύσεις πριν αρχίσουμε να παίρνουμε μέτρα.
Μια τέτοια αντίδραση θα προϋπέθετε όμως και προϋποθέτει πάντα μια ανάλογων δεξιοτήτων πολιτική ηγεσία, προετοιμασμένη για κρίση τέτοιου βάθους, ικανή να προσανατολισθεί σε περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από την πρώτη μεγάλη ρήξη του ιστορικού κύκλου της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού, με έντονη βιωματική εμπειρία της χώρας, αλλά και ικανότητα απόσπασης από τους κύκλους συμφερόντων που τη συγκροτούν κατά τρόπο ασφυκτικό. Τέτοια πράγματα όμως δεν διαθέτουμε ούτε κατά διάνοια.
Δεν συμμεριζόμαστε την συνωμοσιολογική ερμηνεία, που ορισμένοι διατυπώνουν, ότι οι δυνάμεις του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού- ατλαντισμού, μη διαθέτουσες επαρκή πολιτική βάση για την πολιτική τους, είδαν στον πόλεμο των κερδοσκόπων κατά της χώρας σύμμαχο για να επιβάλουν μέτρα, που ήταν πολιτικά αδύνατο να λάβουν. Διαπιστώνουμε όμως τις συνέπειες μιας μακράς πορείας εκφυλισμού και εκμαυλισμού της πολιτικής και των υπολοίπων ελίτ, του κράτους και των κοινωνικών θεσμών, όπως και το αποτέλεσμα της σταδιακής αποδόμησης όλων των συστημάτων συλλογικών αξιών, αριστεράς ή δεξιάς, του σοσιαλισμού, της κοινωνικής αλληλεγγύης, του έθνους, του πατριωτισμού, του χριστιανισμού. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε και θα το αντιμετωπίσουμε σε όλες τις φάσεις μιας μακράς περιόδου έντονων κοινωνικών, οικονομικών, εθνικών προβλημάτων που θα ζήσουμε, είναι η απουσία πολιτικών και θεσμικών εργαλείων, ιδεών, οράματος και συστημάτων συλλογικών αξιών, χωρίς την ύπαρξη των οποίων δεν υπάρχει σωστή και λάθος πολιτική, δεν υπάρχει δυνατότητα επανασυγκρότησης του ελληνικού λαού, του ελληνικού έθνους σε υποκείμενο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: